Perfekcjonizm – sprzymierzeniec czy cichy sabotażysta?

Perfekcjonizm – sprzymierzeniec czy cichy sabotażysta?

Perfekcjonizm często bywa mylony z dążeniem do doskonałości. Na pierwszy rzut oka wydaje się czymś pozytywnym w końcu wysoka jakość, dbałość o szczegóły i stałe doskonalenie swoich umiejętności to cechy, które cenimy zarówno w pracy, jak i w życiu osobistym.

Jednak prawda jest bardziej złożona. Perfekcjonizm to nie dążenie do doskonałości. To strach przed byciem wystarczającym. I właśnie ten lęk może stać się największą przeszkodą na drodze do rozwoju zarówno osobistego, jak i zawodowego.

Moje spotkanie z perfekcjonizmem w procesie akredytacji coachingowej

Kiedy zaczynałam proces akredytacji coachingowej, byłam przekonana, że perfekcjonizm będzie moim największym atutem.

„Będę przygotowana na każdą ewentualność, niczego nie przeoczę” myślałam.

Z czasem zaczęłam jednak zauważać, że mój perfekcjonizm zamiast pomagać, zaczyna mnie blokować.

Jak wyglądał mój perfekcjonizm w praktyce:

• potrafiłam nagrywać tę samą sesję trzy razy, bo „jeszcze można coś poprawić”;
• zamiast w pełni być z klientem, analizowałam w głowie strukturę swoich pytań;
• nawet gdy byłam gotowa, wciąż czułam, że to za mało.

To, co początkowo wydawało się moją mocną stroną, okazało się cichym sabotażystą mojego rozwoju.

Czym jest perfekcjonizm z perspektywy psychologii

Perfekcjonizm to trwała tendencja do stawiania sobie nierealistycznie wysokich standardów oraz oceniania swojej wartości głównie przez pryzmat wyników i osiągnięć.

Psychologowie podkreślają, że jego źródła często tkwią w dzieciństwie i doświadczeniach wczesnej dorosłości. Najczęstsze przyczyny perfekcjonizmu to:

• lęk przed oceną i odrzuceniem,
• wychowanie w warunkowej akceptacji „jesteś dobry, gdy masz dobre wyniki”,
• silna potrzeba kontroli, która daje złudne poczucie bezpieczeństwa.

Perfekcjonista nie cieszy się z osiągnięć on natychmiast przesuwa poprzeczkę wyżej.

W efekcie żyje w permanentnym napięciu, często doświadczając frustracji, poczucia winy czy nawet wypalenia zawodowego.

Jak przestać być niewolnikiem perfekcjonizmu – 3 strategie, które mi pomogły

Celem nie jest całkowite wyeliminowanie perfekcjonizmu to część nas, której nie da się po prostu wyłączyć.

Można jednak nauczyć się z nim współpracować, tak aby wspierał rozwój zamiast go blokować.

1. Zmień kryterium sukcesu
   Zamiast oczekiwać, że wszystko będzie idealne, pytaj siebie: „Czy to, co robię, służy rozwojowi mojemu lub mojego klienta?”
   To proste pytanie przenosi uwagę z efektu na proces i pozwala odpuścić obsesję perfekcji.
2. Dopuść wersję 80%
   Zrozumiałam, że lepiej działać i uczyć się po drodze, niż czekać na nierealne 100%.
   To podejście daje przestrzeń na eksperymentowanie i rozwój, a także chroni przed paraliżem decyzyjnym.
3. Pracuj nad przekonaniami
   Perfekcjonizm jest silnie związany z naszymi przekonaniami o sobie. Codziennie przypominam sobie:
   „Mogę być dobrym coachem, nawet jeśli nie jestem idealna.”
   To zdanie stało się moim antidotum na wewnętrznego krytyka i ciągłe poczucie „jeszcze za mało”.

Gdy odpuszczasz perfekcję, zaczynasz naprawdę rosnąć

Dziś wiem, że moi klienci nie potrzebują mojego perfekcjonizmu. Potrzebują mojej obecności, uważności i autentycznego kontaktu.

Perfekcjonizm nie zniknie z dnia na dzień, ale można nauczyć się rozpoznawać jego głos i nie pozwalać, by kierował naszymi decyzjami.

Paradoksalnie dopiero kiedy odpuścimy potrzebę bycia idealnym, możemy naprawdę się rozwijać.